شمارهٔ ۸۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: رمیگذرد۱۰ بیت

کیست آن سرو که بر راه گذر می‌گذردنور چشم است که بر اهل نظر می‌گذرد

درد دل بین که طبیب از سر حسرت ما راخسته، افتاده همی‌بیند و در می‌گذرد

غرق دریای سرشکم عجب این کز غم توتشنه جان می‌دهد و آب ز سر می‌گذرد

زیردستان جهان را ز زبردستی توحال چون کار جهان زیر و زبر می‌گذرد

وقت آمد اگر از بهر دل خسته مادل پاکت ز خطای همه درمی‌گذرد

من به مسکینی اگر جبه ز سر نفکندمتیر آهم به سحرگه ز سپر می‌گذرد

رمقی بیش نمانده است ز بیمار غمتقدمی رنجه کن ای دوست که درمی‌گذرد

(آب چشمم ز غمت دی به کمرگاه رسیددوش، تا دوش شد، امروز ز سر می‌گذرد)

تا به ساحل رسد از بحر غمت کشتی صبرروزگاری است که بر خون جگر می‌گذرد

خبر درد دل دوست که گوید بر فضلجز نسیمی که به هنگام سحر می‌گذرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف وضعیتی غم‌انگیز و پر از درد و حسرت می‌پردازد. او از یک سرو صحبت می‌کند که در حال گذر است و نمادی از زیبایی و نورچشمی است که بر اهل نظر می‌تابد. شاعر از درد دل‌هایش می‌گوید و به طبیبی اشاره می‌کند که به حال او افسوس می‌خورد و دردش را می‌بیند اما از آن می‌گذرد. او همچنین به غم و اشک‌هایش اشاره دارد که همچنان ادامه دارد و هیچ چیز نمی‌تواند آن را کاهش دهد. شاعر از وضعیت نابسامان دنیا و عدم توجه به حال زبردست‌ها می‌گوید و از دوستش می‌خواهد که لحظه‌ای به یاد او باشد و برایش رنجی بکشد. در نهایت، او بیان می‌کند که درد و غم او به حدی عمیق است که موجی از اشک‌ها و درد در قلبش ادامه دارد و خبر غمش تنها به نسیمی شبیه است که در صبحگاه به سرعت می‌گذرد.