شمارهٔ ۴۵
ای دل! بلا بکش چو دلت مبتلای اوستخوشنود شو بدانچه مراد و رضای اوست
تن در جفای او نه و از غم مدار باککاین غصه و جفا همه عین وفای اوست
قدر قدر چه داند و قاضی هر قضاآن دل که او نه قابل قدر و قضای اوست
دنیی و دین برای وصالش دهیم و جانزانرو که دل ز جمله صلاحی برای اوست
فوتی نمی شود اگرش جان فدا کنمچون جان بود یکی، صد از این جان فدای اوست
چندین بلا ز قامت و بالای پر بلاشگر می رسد به جان بکشم چون بلای اوست
راهم نمای ای دل! اگر رهبری مراتا بگذرم از آنکه نه میل و هوای اوست
بر گرد گرد دامن مردی اگر رسمجان ها بها دهم که دلم بی بهای اوست
ای غم! دگر به سوی نسیمی گذر مکنکاین حجره های جان و دلش، خاصه جای اوست