شمارهٔ ۲۵

قافیه: است۹ بیت

زلف تو شب قدر من و روی تو عید استوز زلف تو اندیشه ادراک بعید است

ابروی تو هریک مه عید است از آنرودر عالم از ابروی تو پیوسته دو عید است

تا روی تو را دیده ام ای ماه دل افروزروزم همه چون طالع و بخت تو سعید است

هرگز نفسی در دو جهان شاد مباداآن دل که ز درد تو به درمان نرسیده است

خالی نبود تا ابد از نور تجلیآن را که به رخسار تو بینا شده دیده است

رخصت ندهد عقل اگر خوانمت انسانانسان خداروی، بدینسان که شنیده است

دانی که ز عالم که برد دین به سلامتآن دل که به کفر سر زلفت گرویده است

تا قبله عشاق تو از روی تو شد راستچون طاق دو ابروی تو محراب خمیده است

تا وصف رخت در قلم آورد نسیمیخط بر ورق حسن رخ ماه کشیده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی چهره محبوب و تأثیر عمیق آن بر دل شاعر اشاره دارد. شاعر زلف محبوب را به شب قدر و چهره او را به عید تشبیه می‌کند و ابروی او را به مه‌های عید می‌داند. او بیان می‌کند که دیدن روی محبوب، روز او را خوشبخت کرده است و هر دل که از درد عشق رنج می‌برد، هرگز شاد نخواهد بود. شاعر همچنین به نور تجلی عشق و زیبایی اشاره دارد و می‌گوید عقل نمی‌تواند انسان را به خاطر زیبایی‌های محبوب فراموش کند. در نهایت، او از قدرت وجاذبه چهره محبوب و تأثیر آن بر دل عاشقان سخن می‌گوید.