شمارهٔ ۲۴

قافیه: است۹ بیت

عشق تو گرفتار تو داند که چه درد استجانی که ندارد سر این درد، نه مرد است

آن دل که نکرد از دو جهان درد تو حاصلحاصل ز حیات آنچه مراد است نکرده است

بی درد طلب حلقه صفت بر در مقصودسر کوفتن مدعیان آهن سرد است

از عمر گرامی چه تمتع بود آن راکز نخل محبت رطب عشق نخورده است

جز روی دلارای تو ای سرو گل اندامخار است به چشم من، اگر آن همه ورد است

حال دل پرآتش ما شمع چه داندهرچند که با گریه و سوز و رخ زرد است

بویی که سر زلف سمن سای تو داردصد عنبر و مشک ختنش رفته به گرد است

آن را که نظر بر دل و دین و سر و جان استدر معرکه عشق کجا مرد نبرد است؟

چون دور فلک بی سر و پا گشت نسیمیدر دایره چون نقطه از آن واحد و فرد است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و رنج عشق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق به یکباره انسان را گرفتار می‌کند و کسی که نمی‌تواند از درد عشق فارغ شود، نه می‌تواند مرد واقعی باشد. درد و رنج ناشی از عشق بر تمام زندگی سایه می‌اندازد و زندگی بی‌درد معنایی ندارد. عشق و زیبایی معشوق (دلارای محبوب) در نظر شاعر از هر گل و گیاهی با ارزش‌تر است و او به شدت به آن عشق ورزیده و با آن درد می‌کشد. شاعر همچنین به تناقض‌های عشق می‌پردازد؛ هرچند که دلش پر از آتش است، اما نمی‌تواند آن را به دیگران منتقل کند. بوی معشوق برای او از هر عطر و گلی فراتر است و در این معرکه عشق بر هیچ کس پیروز نمی‌شود. در نهایت، به دوری فضا و زمان اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق خود یک عالم جدا از واقعیات دنیاست.