شمارهٔ ۲۲۷
آن شهنشاهم که از نطق «هی العلیا»ی منما سوی الله نقطه ای آمد به زیر پای من
آفتاب وحدتم من زان که در صبح طلوعکثرت ذرات شد پیدا ز نور رای من
اتحاد عین و غین عالم سر حروفاول حرف فی است آخر دلیلش یای من
از سه حرف است بعد وحی عالم عینی تماموان سه لام است و فی و ضی افضل ایمای من
عشره کامل که در کلتایدیه شد تمامشد عیان از بیست و هشت آن سر ز حرف زای من
تسع آیات از ید بیضای موسی شد پدیدنه فلک طی شد از آن در دست شکل طای من
آن که در هر خوشه ای صد دانه را باشد وجودنقطه ای بر طا نهادم رو نمود از ظای من
چل صباحی طینت اصل وجود کایناتبا الف بی ظاهر است تی و ثی و حای من
آن جمیلی کز کمال حسن خط وجه اوعاشقان شوریده اند، بنمود رو از رای من
کنز مخفی آن که صورت یافت از ام الکتابحرفها را آیتش داده مکان در خای من
شش جهات گنبد نیلوفری را از سه روحمیتوان دیدن عیان در صورت یک تای من