شمارهٔ ۲۰۰
صلاح از ما مجو زاهد که ما رندیم و قلاشیمگهی دُردیکش میخانه گه سرخیل اوباشیم
سر ما چون صراحی کی فرود آید به هر جامیسبوها پُر کن ای ساقی! که ما رندان از این باشیم
زدم از دیده آب و از مژه جاروب راهش رادر این درگه ندانم گاه سقا گاه فراشیم
همه در جستوجوی صورت و ما در پی معنیهمه در گفتوگوی نقش و ما حیران نقاشیم
اگر جولان کنان آید به میدان آن شه خوبانبه چوگان سر زلفش که از سر گوی بتراشیم
نسیمی! چون غم دنیا ندارد هیچ پایانیهمان بهتر که بنشینیم و می نوشیم و خوش باشیم