شمارهٔ ۱۸۳

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اننگنجم۱۴ بیت

من گنج لامکانم اندر مکان نگنجمبرتر ز جسم و جانم در جسم و جان نگنجم

عقل و خیال انسان ره سوی من نیارددر وهم از آن نیایم در فهم از آن نگنجم

من بحر بی کرانم حد و جهت ندارممن سیل بس شگرفم در ناودان نگنجم

من نقش کایناتم من عالم صفاتممن آفتاب ذاتم در آسمان نگنجم

من صبح روز دینم من مشرق یقینمدر من گمان نباشد من در گمان نگنجم

من جنت و نعیمم، من رحمت و رحیمممن گوهر قدیمم در بحر و کان نگنجم

من جان جان جانم برتر ز انس و جانممن شاه بی نشانم من در نشان نگنجم

من رکن ضاد فضلم من دست زاد فضلممن روز داد فضلم من در زمان نگنجم

من مصحف کریمم، در لام فضل میمممن آیت عظیمم در هیچ شان نگنجم

من سر کاف و نونم، من بی چرا و چونمخاموش و لاتحرک من در بیان نگنجم

من سفره خلیلم من نعمت جلیلممن کاسه سپهرم در هفت خوان نگنجم

من منطق فصیحم من همدم مسیحممن ترجمان جیمم در ترجمان نگنجم

من قرص آفتابم حرف است آسیابممن لقمه بزرگم من در دهان نگنجم

من جانم ای نسیمی یعنی دم نعیمیدرکش زبان ز وصفم من در لسان نگنجم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالت‌های وجود و عدم محدودیت شاعر می‌پردازد. شاعر خود را به عنوان یک گنجینه بی‌نهایت معرفی می‌کند که در هیچ مکان و ظرفی نمی‌گنجد. او از برتری خود بر جسم و جان صحبت می‌کند و بیان می‌کند که عقل و خیال انسان نمی‌توانند او را درک کنند. شاعر خود را دریای بی‌کران، آفتاب ذات، و جنت و نعمت می‌نامد و تأکید می‌کند که او فراتر از محدودیت‌های دنیوی است. او در عرصه‌های مختلف وجود، از جمله عشق، علم و رحمت، به عنوان یک حقیقت بی‌نهایت خود را معرفی می‌کند که در هیچ قالبی نمی‌گنجد.