شمارهٔ ۱۴۵

قافیه: ادهمیبایدکشید۱۱ بیت

ساقی سیمین برآمد باده می‌باید کشیدحرف رندی بر سر سجاده می‌باید کشید

روی ننماید، چو بر آیینه باشد نقش زنگصورت آیینه دل، ساده می‌باید کشید

ناز ابروی کماندارش به جان و دل بکشکاین کمان را عاشق افتاده می‌باید کشید

بر سرم روزی وصالش گفت خواهم پا نهادمنت پایش به جان ننهاده می‌باید کشید

هرچه از یار آید ای دل تا که جان داری چو شمعبر سر عهدش به جان استاده می‌باید کشید

در غم رویش ز چشم درفشان هردم مراماجرای اشک مردم‌زاده می‌باید کشید

می‌کشیدم دل به زلفش سر ز من پیچید و گفتهردو عالم در بهایش داده می‌باید کشید

تا خجالت‌ها کشد سرو از قد خود در چمنصورت آن قامت آزاده می‌باید کشید

دور قلاشی و رندی آمد ای دل جام میاز لب ساقی چنین آماده می‌باید کشید

حامل سجاده را ای رند صاحبدل بگوکان لعل آمد چرا سجاده می‌باید کشید

ای نسیمی چون زمان مستی و جام می استبا حریفان موحد باده می‌باید کشید

خلاصه

هوش مصنوعی: این بیت‌ها از شعر حافظ به فضایل می‌نوشی و عشق اشاره دارند. شاعر از ساقی می‌خواهد که باده بنوشاند و در عین حال به خوش‌گذرانی و رندی پرداخته شود. او می‌گوید که باید در سجاده صبر و وفا به عشق جاودانه پایبند بود و هرچه از یار بیاید، آن را با جان و دل پذیرا باشد. همچنین احساس شوق و انتظار وصال یار را بیان می‌کند و می‌گوید که عشق او هر دو جهان را ارزشمند ساخته است. در نهایت، به جشن و می‌نوشی با دوستان اشاره می‌کند و از زیبایی‌های زندگی و لذت از عشق یاد می‌کند.