شمارهٔ ۱۱۵

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: اکند۷ بیت

کیست که از ره کرم حاجت ما روا کندواقف حال ما شود، چاره کار ما کند

آن که دو عالم از پی اش غرقه بحر حیرتندجان به لب رسیده را با غمش آشنا کند

سر به وفا نهاده ام پیش سگان درگهشمی کشم این جفا به سر، عمرم اگر وفا کند

نیستم آن که چون قلم سرکشم از خطت دمیبند ز بند من اگر تیغ اجل جدا کند

رهبر ما شود یقین خضر به آب زندگیگر نظری به مردمی چشم تو سوی ما کند

گفتمش از ازل خدا مهر تو با گلم سرشتگفت ندانی این قدر، هرچه کند خدا کند

در شب هجر چون برد خسته نسیمی ره به توشمع هدایتی مگر لطف تو رهنما کند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از یک شخص خاص دعا می‌کند که با کرم خود به درخواست‌های او پاسخ دهد و به مشکلاتش رسیدگی کند. او بیان می‌کند که همه جهانیان تحت تاثیر آن شخص قرار دارند و او می‌تواند جان خسته‌اش را آرام کند. شاعر از وفاداری‌اش به این شخص می‌گوید و تحمل سختی‌ها را در این راه پذیرفته است. او به دنبال راهنمایی از آن شخص برای زندگی بهتر است و اذعان دارد که عشق او از ازل با وجودش گره خورده است. در نهایت، شاعر امیدوار است که در شب غم و جدایی، لطف آن شخص او را به سوی هدایت و راه‌حل برساند.