بخش ۳ - گفتار در آفرینش آفتاب
به چندان فروغ و به چندان چراغبیاراسته چون به نوروز باغ
روان اندر و گوهر دلفروزکزو روشنایی گرفتهست روز
که هر بامدادی چو زرین سپرز خاور بر آرد فروزنده سر
زمین پوشد از نور پیراهناشود تیره گیتی بدو روشنا
چو از مشرق او سر به خاور کشدز خاور شب تیره سر بر کشد