شمارهٔ ۹۵

۷ بیت

آن خال روشن تو که چون نور دیده استخالیست کز سیاهی چشمم چکیده است

روشن شده است دیده که دیده است روی تومست است گوش دل که پیامت شنیده است

چندین هزار دیده گشاده است آسمانماهی چو روی خوب تو هرگز ندیده است

عالم خراب گشت، چرا چشمت از مژهدو لشکر بلای سیه برکشیده است

خون می‌رود از آبلهٔ‌ پای اشک مناز بس که گرم در طلب او دویده است

با من مگو چرا رود از دیدهٔ تو خونبا غمزه گو که در جگر من خلیده است

ناصر گمان مبر که شود از غمت ملولکو را خدای از غم عشق آفریده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جاذبه شخصی معشوق است که بر دل و دیده شاعر تأثیر عمیقی گذاشته است. شاعر به توصیف خال روشن معشوق می‌پردازد و می‌گوید که در نگاه او، دنیا زیباتر و روشن‌تر شده است. به رغم غم و دشواری‌هایی که عشق به او وارد کرده، شاعر همچنان به عشق و زیبایی او دل بسته است و از اثرات عمیق این عشق بر روح و جانش سخن می‌گوید. در نهایت شاعر به این نکته اشاره می‌کند که غم عشق امری طبیعی است و هر کسی که خدا در دلش عشق را نهاده، باید آن را تحمل کند.