شمارهٔ ۹
چه نویسم و چه گویم، صفت نگار خود رابه زبان چگونه آرم، غم روزگار خود را
بزنم نوا چو بلبل، بکشم خروش و غلغلچو به کام خود ندیدم، گل و لالهزار خود را
غم من مگر نگارا، بخورند دشمنانمتو که دوستی نخوردی، غم دوستدار خود را
بدوان به سوی صیدت، که منم اسیر قیدتتو مگر نمیشناسی صنما شکار خود را
همه زهر بود ساغر، ز درون گلاب و شکرتو شکر شدی و دادی همه زهر یار خود را
ز نخست قطره بودم، شدم از غمت چو دریابه سرشک، پر ز گوهر بکنم کنار خود را
اگر از غم تو ناصر برود دیار دیگربه کجا برد ندانم، دل بیقرار خود را