شمارهٔ ۸۱

۶ بیت

مرا از تیغ هجران دل دو نیم استکه از وصلش امید، از هجر بیم است

حدیث زمهریر از آه من پرسکه اندر سینه‌ام نار جحیم است

نخستین عشق من روز ازل بودنیاز ما و ناز او قدیم است

به نادانی اگر کردم گناهیهمی‌دانم که طبع او کریم است

مخوان ای باده نرگس چشم او راکه بیماری و فکر تو سقیم است

به رویش حلقه کرده مار گیسوید بیضا و ثعبان کلیم است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج ناشی از جدایی و عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که دلش بر اثر جدایی دو نیم شده و از محبت و وصال معشوقش امید دارد، در حالی که از جدایی ترس دارد. او از درد و آتش درونش سخن می‌گوید و به عشق نخستینش اشاره می‌کند که از روز ازل وجود داشته است. شاعر نسبت به خود در برابر نادانی احساس گناه می‌کند، اما بر این باور است که طبیعت معشوقش بخشنده است. در انتها، او با اشاره به زیبایی معشوق و اثرش بر خود، به عمق احساسش نسبت به وی می‌پردازد.