شمارهٔ ۷۷

۷ بیت

تا تنم ای جان شیرین از وصال تو جداستهر بلا کز چرخ نازل می‌شود بر جان ماست

هجر کو می‌آورد غم، همنشین من شده استیا رب آن وصلی که آن غم می‌برد از دل کجا است

تا مبدل گشت روز وصل ما با شام هجردور از خورشید رویت عمر من چون سایه‌ کاست

دایم اندر چشم پر خونم خیال روی اوستاو گل است آلوده در خون گر همی گردد رواست

می‌رسم در خدمتت گر عمر کوتاهم رسدمن وفا دارم ولی دوران گردون بی وفاست

راضی‌ام گر وصل می‌خواهی و گر هجران ز منما رضا داریم حکمی را که صادر از شماست

ناصر آن دلبر که غائب شد درون جان توستیار را از خود طلب، جان منزل آن بی وفاست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از جدایی و دوری از معشوق سخن می‌گوید و می‌گوید که تا زمانی که از وصال محبوبش دور است، هر بلایی بر او نازل می‌شود. حزن و غم ناشی از جدایی به او آزار می‌دهد و در آرزوی وصالی است که بتواند این غم را از دلش بردارد. او احساس می‌کند که زندگی‌اش تحت تاثیر دوری محبوب، مانند سایه‌ای بی‌فروغ است و همواره در فکر چهره محبوبش است. شاعر با وجود اینکه عمرش کوتاه است، به وفای خود اشاره می‌کند و می‌گوید راضی است به هر حکم و اراده‌ای که معشوق داشته باشد. او از غیبت محبوبش رنج می‌برد و می‌خواهد او را نزد خود بخواهد، زیرا خانه دل او جای وفا نیست.