شمارهٔ ۷۶

۷ بیت

عمریست تا خیال تو در عهد جان ماستیاد تو مونس دل و ورد زبان ماست

در محنت فراق تو خون شد دل و هنوزمهر تو در میان دل خون فشان ماست

بگذر به تربتم که پس از ما هزار سالبر خاک ره نشسته سرشک روان ماست

گفتم بگویم از غم دل با تو،‌ عقل گفتآنجا که عشق اوست چه جای بیان ماست

حقا که در میان ننهم با زبان خویشرازی که در میان تو و در میان ماست

دیدم یقین به سرّ دهانت نمی‌رسدچندان که منتهای کمال گمان ماست

ناصر وفای عهد نماند به هیچ بابهر چند اگر جفای تو در خون جان ماست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق و خالص شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از سال‌ها آرزو و امیدی که به یاد معشوق داشته سخن می‌گوید و احساسات عمیقش را در فراق او توصیف می‌کند. دلش به خاطر جدایی از معشوق می‌سوزد و او را مونس دل و زبانی برای گفتن غم‌ها می‌داند. شاعر از دوست می‌خواهد که به یاد او بگذرد، چون اشک‌هایش بر خاک نشسته و هنوز عشق او در دلش جاری است. او بیان می‌کند که در این مسأله، عقلش به او می‌گوید که بیان احساسات عشق در اینجا لازم نیست. شاعر همچنین به چالش‌های وفاداری و جفای معشوق اشاره می‌کند و در نهایت نشان می‌دهد که عشق و عاطفه‌اش به معشوق فراتر از بیان‌های معمول است.