شمارهٔ ۷۲

۵ بیت

ساقی بده آن باده که خورشید صبوح استراحت سبب روح دل و راحت روح است

توفان بلا گرد جهان موج بر آوردمی خور چه خوری غم که قدح کشتی نوح است

عهدیست که کردم به خدا توبه ز توبهناصح چه زنی طعنه که این توبه نصوح است

بر دیدهٔ ما باب سعادت بگشایدخاک در میخانه که مفتاح فتوح است

ناصر به قصاص دل خود خون لبت خورددل را ز لب تو که بخوردست چه روح است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که شراب بدهد، زیرا این شراب به نوعی آرامش و راحتی برای روحش به ارمغان می‌آورد. او به طوفان بلا اشاره می‌کند که دنیا را تحت تأثیر قرار داده و به همین خاطر از خورشید صبوحی که نماد روشنی و شادی است، می‌خواهد که غم را فراموش کند. شاعر همچنین بیان می‌کند که علی‌رغم توبه‌اش، دوباره به سمت قدح باز می‌گردد و توبه خود را واقعی می‌داند. او بر این باور است که میخانه و خمیری که در آن است، کلید سعادت و موفقیت است. در پایان، شاعر به ارتباط عشق و دل اشاره می‌کند و می‌گوید که لب محبوبش، به نوعی روح و جان اوست.