شمارهٔ ۷۱
مرا آستانت پناهی خوشستکه خاک درت تکیهگاهی خوشست
از آن خازن روضه شد چون بلالکه هندوی خالت سیاهی خوشست
اگر عشق بازی به فتوای شرعگناهست اما گناهی خوشست
چو ماه محرم قدح در ربیعاگر چه حرامست، ماهی خوشست
زمان خوشی چون به از ناخوشیستخردمند را انتباهی خوشست
به قول مخالف ز راهم مبرکه عشاق را رسم و راهی خوشست
دل ناصر از وصل تو خرمستولایت به اقبال شاهی خوشست