شمارهٔ ۶۳۲

۹ بیت

یار عزیز و یوسف کنعان ما توئیدر مصر دل عزیزتر از جان ما توئی

یعقوب‌وار دیده ز غیر تو بسته‌امچشم و چراغ کلبهٔ احزان ما توئی

دور قمر به روی تو نسبت درست کردآشوب دهر و فتنهٔ دوران ما توئی

ای ماه، حسن زینت ایوان ما ز توستای سرو ناز، رونق بستان ما توئی

ما یک دو ناتوان ضعیفیم همچو مورای پادشاه ملک، سلیمان ما توئی

ما بندهٔ کمینهٔ دیرینهٔ توئیماقرار می‌کنیم که سلطان ما توئی

فردوس بر خرابهٔ ما رشک می‌بردامشب بدان دلبل که مهمان ما توئی

یکدم اگر چراغ نشیند به گوشه‌ایروشن شود که شمع شبستان ما توئی

ای آب زندگانی در جستجوی توناصر از آن فتاده که جویان ما توئی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و ارادت به یک معشوق ویژه است که به زیبایی و بزرگی او اشاره می‌کند. شاعر از او به عنوان یار عزیز و یوسف کنعان یاد می‌کند و او را دل‌نگران و نور چشم خود می‌داند. به نوعی او را مرکز زندگی و خوشبختی خود می‌شناسد و به هر شکلی از او تقدیر می‌کند. سفر او در زندگی شاعر را پر از آشوب و فتنه می‌نامد و از او به عنوان پادشاه و سرور خود یاد می‌کند. همچنین به تمثیل‌های زیبا مثل قمر، سرو و شمع اشاره می‌کند تا شکوه و زیبایی معشوق را بیان کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق و جستجوی او برای این معشوق خاص، مانند آب حیات است.