شمارهٔ ۶۳

۷ بیت

هر دمت با مهربانان کین چراستبا وفاداران جفا چندین چراست

حسن رویت کافتاب عالم استنور چشم ماست، پس خود بین چراست

گر نه روی توست دل چون روشن استور نه لعل توست جان، شیرین چراست

عشق را چندین زبردستی ز چیستدل به یکباره چنین مسکین چراست

مردن و حشرم گر از بوی تو نیستذره ذره خاک من مشکین چراست

چون ز کوه افتاد فرهاد و بمردخون بهایش بر لب شیرین چراست

خون ناصر گر نمی‌ریزد لبشدائماً چون چشم من خونین چراست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد ناشی از دوری و جدایی است. شاعر با بیان سوالاتی رندانه و عاطفی، به حسرت و عذاب دل نسبت به محبوب اشاره می‌کند. او از مهربانی‌ها و وفاداری‌ها می‌پرسد و زیبایی چهره محبوب را به آفتاب تشبیه می‌کند. همچنین، عشق را به نوعی معما می‌داند که دل را به شدت آزار می‌دهد. پایان شعر به مرگ فرهاد و ناصر اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق و فقدان، حتی ممکن است به خونریزی و درد منجر شود. به طور کلی، شاعر با تصاویر زیبا و سوالات عمیق، احساس عمیق عشق و درد را به تصویر می‌کشد.