شمارهٔ ۶۲

۹ بیت

هیچ دانی که چرا همنفس من بادستزانکه راز دل من پیش کسی نگشادست

ز آب چشمی که به خون جگرش پروردمماجرای دل شوریده برون افتادست

پیش لعلت ز حیا آب شود چشمهٔ خضروز نسیمت نفس باد صبا بر بادست

کرد آزادی بالای تو سوسن زانرویبید لرزان شده و سرو به پا افتادست

نیکبخت آنکه چنان روی مبارک بیندای خوش آن بنده که در دولت و شادی رادست

هر جفائی که کند داد نگویم که ندادور ز لعلت ندهی داد دلم بیدادست

همه از خامهٔ نقاش ازل حیرانندزانکه در نقش رخت داد نکوئی دادست

در جهان دل به غم هندوی زلفت بستمخرم آن کز غم و شادی جهان آزادست

یکدم از هر دو جهان قطع نظر کن ناصرمرد آن است که دل بر دو جهان ننهادست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلدادگی شاعر می‌پردازد. شاعر از رازهای دلش سخن می‌گوید که به کسی نگفته است و احساساتش را با آب چشمی که به خون جگرش پرورده، می‌آراید. او به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر سایر موجودات اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که عشقش به معشوق، موجب آزادی و شعف در زندگی‌اش شده است. شاعر به نیکبختی کسانی اشاره می‌کند که چهره زیبا و دل‌نواز معشوق را می‌بینند و در شادی هستند، حتی اگر معشوق به آنها ظلم کند. در انتها، شاعر به این نکته می‌رسد که مرد واقعی کسی است که از وابستگی به دنیا فارغ است و دلش را به دو جهان نمی‌بندد.