شمارهٔ ۶۲۸

۶ بیت

من نکنم دیده باز تا ننمائی تو رویمن نگشایم زبان تا تو نگوئی بگوی

عشق تو مشاطه‌وار جلوه‌گر حسن توستکرد جهانی خراب، وصل تو ننمود روی

بی لب جان بخش تو همچو سفالیم خشکبادهٔ عشق تو را کاسهٔ سرها سبوی

قوّت دریاکشی د رخور هر قطره نیستطاقت می نیستم، مست شدستم به بوی

داده دو صد فتنه را جای به هر کنج چشمبسته هزاران بلا در خم هر تار موی

ناصر اگر می‌بری گوی ز میدان عشقزلفِ چو چوگانش را از سر خود ساز گوی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با عشق خود سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که تا محبوبش را نبیند، هیچ اقدامی نخواهد کرد. او بیان می‌کند که عشق محبوبش به زیبایی‌اش جلوه می‌دهد و زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر احساس می‌کند بدون لبان محبوبش خشک و بی‌روح است و عشق او را به سوی دیوانگی کشانده است. همچنین، او از قدرت عشق و تأثیر آن بر وجودش صحبت می‌کند و در نهایت به محبوب می‌گوید که اگر او وارد میدان عشق می‌شود، باید زلفش را مثل یک چوگان به کار گیرد.