شمارهٔ ۶۲۷

۷ بیت

تا چند در ابرو گره هر سو نگاهی می‌کنیهر لحظه تا کی عقده را پیوند ماهی می‌‌کنی

از غمزه تیرم می‌زنی وز طره می‌بندی کمراز ترک و هندو هر زمان، عرض سپاهی می‌‌کنی

هر دم خیالی می‌شوی وز دل به چشمم می‌رویسیلاب خون را در دلم از دیده راهی می‌‌کنی

گه از زنخدان می‌کشی خطی ز مشک غالیهبر قصد خون بیدلان هر لحظه چاهی می‌‌کنی

از تیرگیِ روی خود شرمنده‌ام ای آینهخود را برابر از چه رو با رو سیاهی می‌‌کنی

از بس که از دمهای تو بی‌تاب گردد آن صنمای عاشق بی عاقبت هرگه که آهی می‌کنی

گر خون ناصر بی‌گنه ریزان همی‌خواهد دلتمن عذر خواهم می‌شود گر تو گناهی می‌کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوقش می‌پردازد و از ویژگی‌های جذاب او صحبت می‌کند. او به نگاهی که معشوقه به او می‌کند اشاره می‌کند و از درد و رنجی که به دلش می‌آورد، می‌گوید. شاعر به زیبایی‌های معشوقه‌اش، مانند ابرو و موی او، اشاره دارد و در عین حال از غم و عذابی که این زیبایی‌ها برای او به ارمغان می‌آورند، نیز سخن می‌گوید. او همچنین به خودآزاری و احساس شرم از اینکه به دلیل زیبایی معشوقش، غمگین و بی‌تاب شده است، اشاره می‌کند. در نهایت، به گناه احتمالی معشوقه‌اش نیز اشاره می‌کند و عذرخواهی می‌کند اگر احساساتش باعث ناراحتی او شده باشد.