شمارهٔ ۶۲۳

۷ بیت

از روز ناتوانی اندیش تا توانیمی نوش با جوانان در موسم جوانی

با پیر دیر گفتم کز دیر چیست حاصلگفتا که با دو همدم یکدم به شادمانی

ساقی مسیح باید تا می حلال گرددکز دست خضر باده، هست آب زندگانی

باور مکن که دانی احوال جام جم راتا از خط پیاله یک حرف بر نخوانی

گر لذتی ز عمرت در کام جان رسیده‌ستباید که یک نفس را بی‌ذوق نگذرانی

چشمم بود به روئی، گوشم به راه، امابر راه ارغنونی، بر روی ارغوانی

ناصر اگر فنا شد، بادا بقای جانتباقی‌ست وجه باقی، باقی جهان فانی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان اهمیت لذت بردن از جوانی و زندگی می‌پردازد. شاعر به جوانان توصیه می‌کند در فصل جوانی از زندگی نهایت استفاده را ببرند و با دوستان خود شاد باشند. او به پیران نیز اشاره می‌کند که زندگی بدون خوشی و شادمانی ارزش چندانی ندارد. از ساقی مسیحی یاد می‌شود که موجب حلالیت شراب می‌شود و اشاره‌ای به باده‌ای دارد که آب زندگی به حساب می‌آید. شاعر تأکید می‌کند که برای درک عمیق زندگی و زیبایی‌ها باید از هر لحظه لذت برد و آن را بی‌ذوق نگذرانید. در نهایت، او به فنا و بقاء اشاره می‌کند و می‌گوید که فقط وجه باقی است که از دنیا باقی می‌ماند.