شمارهٔ ۶۱۲

۷ بیت

سالی گذشت و نامد زان ماهرو سلامیجان کرد عزم رفتن کانجا برد پیامی

دل رفت چون کبوتر کارد ز دوست نامهدر حلقه‌های زلفش درمانده شد به دامی

دانی چرا دوتا شد، در غره ماه گردونخورشید نیکوان را از ما برد سلامی

این بس که نام ما را او بر زبان رساندمن از دهان تنگش راضی شدم به نامی

بسیار سیر کردم چون می به جام از خمبسیار جوش بایست تا پخته گشت خامی

همچون هلال بردم هر شب به منزلی راهگر ناتمام بودم گشتم مه تمامی

گویند زاهدانم ناصر مدام غم خورغم نیست در خور من، لیکن خورم مدامی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دلتنگی و عشق سخن می‌گوید. او گذر زمان را توصیف کرده و به یاد یک معشوق خاص می‌افتد که پیامش را به او رسانده است. دل او به شدت تحت تأثیر عشق قرار دارد و همچون کبوتر در دام زلف معشوق گرفتار شده است. شاعر از فقدان و دوری معشوق ناله می‌کند و به نوعی آرامش را در نام او می‌جوید. همچنین، او به زندگی شاد و نوشیدن شراب و لذت‌های آن اشاره کرده و به کسانی که او را زاهد می‌نامند، جواب می‌دهد که غم و اندوهی برایش وجود ندارد و بلکه از خوشی‌ها بهره‌مند است. در نهایت، می‌توان گفت که شعر به موضوعات عشق، فقدان و لذت‌های زندگی پرداخته است.