شمارهٔ ۶۰۵

۷ بیت

بربود دل ز دستم، صنمی ظریف و شنگیگل از او ربوده بوئی، مه از او گرفته رنگی

چو به نام عشق فاشم، ز هنر چه ننگ دارمنخورم به شادمانی، غم هیچ نام و ننگی

سر جنگ و روی صلحم، نبود به هیچ روئیاگرم به چنگ آید، می و یار بانگ چنگی

مکن ای فقیه خشکی، که ز سردی تو ما رانه مجال صلح ماندست و نه احتمال جنگی

همه روبهان بیشه، بنهاده روبهی رانه به رنگ شیرمردان که دو رنگ چون پلنگی

به سواد خال زنگی، نظری به حال ما کندم سرد کیست یارب که بر آینه است زنگی

به خدا که حیف باشد به لب تو نام ناصربه چنان زبان شیرین به چنین دهان تنگی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از عشق و زیبایی صحبت می‌کند و احساسات شاعر را نسبت به محبوب خود بیان می‌کند. شاعر از احساسات درونی خود و گرفتاری‌هایی که در روابط عاشقانه دارد، سخن می‌گوید. او به تضاد عشق و جنگ، و همچنین به غم و شادی می‌پردازد و به فقیهانی که خشکی و بی‌عاطفی را ترویج می‌دهند، انتقاد می‌کند. شاعر همچنین به زیبایی محبوب خود اشاره می‌کند و از ناهماهنگی میان ظاهر و باطن در زندگی اجتماعی صحبت می‌کند. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که توجه و محبت واقعی از سوی محبوبش می‌تواند او را از این سردرگمی برهاند.