شمارهٔ ۶۰۴

۱۰ بیت

بکشت چشم تو ما را از عین بی باکیو ما ترحمنی غیر عینی الباکی

کرامت تو کند جنس خاک را عالیلطافت تو دهد طبع آب را پاکی

اناس ترغب حرصا الی امانیهمو نحن ننظر شوقا الی محیاکی

رخ تو تیره کند ماه را به زیبائیقد تو طعنه زند سرو را به چالاکی

خیال صدغک افعی و فوک ضحاکفکل ذی الم قاصد به ضحاکی

چه صورتی که مصور نمی‌شود در عقلضیاء وجهک سر لعین ادراکی

چو خاک تیره من اندر حضیض ارکانمتو همچو مهر منور بر اوج افلاکی

اذا هجرت بلبل نسیت صحبتناو یوم نحشر بالله لست انساکی

اقول بعدک من کل منزل اسفاایا منازل سلما فاین سلماکی

ز نوک خامهٔ ناصر شنو نوای طربکه صوت زهره نباشد بدین طربناکی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌ها و ویژگی‌های خاص معشوق می‌پردازد. شاعر با بیان اینکه زیبایی چشمان معشوق سبب نابودی غیرت و شجاعت اوست، به تحسین و ستایش او می‌پردازد. او بیان می‌کند که کرامت و لطافت معشوق به‌گونه‌ای است که خاک را ارزشمند و آب را پاک می‌کند. در ادامه، شاعر اشاره می‌کند که دیگران به آرزوهای خود می‌نگرند، اما او به شوق دیدن چهره معشوقش است. او زیبایی معشوق را با دیگر زیبایی‌های طبیعت مقایسه کرده و می‌گوید که حتی ماه و سرو نیز در برابر او طعنه می‌زنند. شاعر در نهایت ابراز می‌کند که او در دوری از معشوق احساس تنهایی و غم می‌کند و به یاد روزی می‌افتد که در کنار او خواهد بود. این شعر تخیلی و عاشقانه احساس عمیق عشق و افسوس را به تصویر می‌کشد.