شمارهٔ ۵۸۴

۷ بیت

به گوش یار پیغامی رساندن از سر یارینمی‌یارند یارانم، صبا برخیز اگر یاری

مثال عود در چنگش ز بار عشق نالیدمفراق او دگر باره مضاعف شد به سرباری

به گوش گل رسان از من که چون غنچه دور از توبه صد پاره دلی دارم، ندانم تا چه دلداری

به خون مردم چشمم خیالت آستین بر زدمبادا دامنت گیرد غبار مردم آزاری

مرا در بارگاه وصل تو باری بود باریاگر یاری کند همت، وگر یاری دهد یاری

تو عین چشمهٔ خضری،‌ چه نقصان باشد ار یکدمز جاه لطف تو آبی به سوی ما شود جاری

به خواری بر درت ناصر به خاک ره برابر شدبخاری را عزیز من چرا داری بدین خواری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و فراق است. شاعر از یار خود می‌خواهد که پیامی برای او به گوش یار برساند و از دردی که ناشی از دوری محبوبش است، سخن می‌گوید. او خود را همچون عودی می‌بیند که از عشق می‌نالد و دلش به خاطر فاصله از یار پاره‌پاره است. شاعر همچنین از زیبایی و عطوفت یار می‌گوید و تمنا می‌کند که یار به او یاری کند و به او نگاهی بیفکند. او اظهار می‌کند که اگر نتواند از لطف یار بهره‌مند شود، همچون گل بی‌ثمر و خوار خواهد بود. در نهایت، شاعر به ناله و گریه بر سر در یار می‌پردازد و به طلب محبت و توجه او تقاضا می‌کند.