شمارهٔ ۵۸۳

۷ بیت

بیامدم ز سفر باز جانب یاریبه جستن دل خود گرد کوی دلداری

دریغ عمر که در روز هجر ضایع شدفراق جان نکند اختیار هشیاری

هم ازملالت لیلی به نجد شد مجنونوگر نه عاشق از این‌سان نمی‌کند کاری

سحرگهم چه خوش آمد که بلبلی می‌گفتکه نازک است گل، از وی خوشیم به خاری

هزار کوه و بیابان و بحر و بر دیدممقیم کعبهٔ دولت شدم دگر باری

هزار شکر که اقبال و بخت یاری کردکه تا به هم برسیدند یار با یاری

کشید این همه محنت برای آن ناصرکه تا شناسد حالِ به غم گرفتاری

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر پس از بازگشت از سفر، به دنبال یار و دلدار خود است و از هجران و دوری می‌نالید که عمرش در این فراق تلف شده است. او به خاطر غم دوری که بر روحش سایه انداخته، به یاد مجنون و لیلی می‌افتد و می‌گوید که عاشق واقعی هرگز در فراق چنین بی‌کار نمی‌ماند. او از سحرگاهان و نغمه‌های بلبل یاد می‌کند که به نازک بودن گل اشاره دارد و از دلتنگی می‌گوید. شاعر پس از دیدن سرزمین‌های مختلف، نهایتاً به کعبهٔ دلخواه خود می‌رسد و از شکرگزاری برای بخت و اقبالش سخن می‌گوید که دوباره به وصال یار نائل آمده است. در پایان، او به محنت‌هایی که تحمل کرده اشاره می‌کند تا از آن طریق بتواند حال خود را بشناسد.