شمارهٔ ۵۸۱

۷ بیت

به درد عاشقی خو کن، مجو درمان اگر مردیبه دردی مردن اولی‌تر که درماندن به بی دردی

خوشا دیشب که تو ای آفتاب مشتری طالعبه برج ما شدی طالع، سعادت با خود آوردی

دلم از غصه پرخون گشت و بر آتش جگر بریانمی از خون دلم خوردی، کبابی از جگر کردی

تو سروی زان سبب دائم، به هر بادی شوی مایلتو خورشیدی از آن هر دم، ز حال خویش برگردی

تو را دانم که حاجت نیست، زینت از زر و زیورمگر زان است تا ما را، رود خورشید در زردی

اگر خواهی که گردی در هوای مهر سر گردانچو ذره بی سر و پا شو، نه آخر کمتر از گردی

دل ناصر مقام توست، اگر کردی خراب از غمنکو کردی، خرابی در مقام خویشتن کردی

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعر به بیان درد و رنج عاشقی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اگر مردی هستی، باید به زخم‌های عشق عادت کنی و به دنبال درمان نباشی، زیرا درد این عشق از مردن نیز بدتر است. او به شمع وجود معشوق اشاره می‌کند که به زندگی‌اش روشنی می‌بخشد و نشان می‌دهد که چگونه عشق می‌تواند قلب را از غم پر کند و جگر را به آتش بکشد. شاعر به زیبایی و بی‌نیازی معشوق از زیورآلات اشاره دارد و همچنین از او دعوت می‌کند که همچون ذره‌ای بی‌سر و پا در عشق سرگردان شود. در پایان، او بر تخریب و خرابی دل خود از این عشق تأکید می‌کند و می‌گوید که این خرابی نشان‌دهنده مقام و جایگاه محبوب است.