شمارهٔ ۵۷۵

۷ بیت

هست از زلف کژت در دل من قلابیکه دلم از کشش زلف تو دارد تابی

دل که در ابرویِ طاق تو چو قندیل آویختهمچو شمعی‌ست برافروخته در محرابی

از خیال شب وصل تو که خوابت خوش بادبیش در دیدهٔ من راه نیابد خوابی

به جز از اشک چو باران که مبادا بی آببر سر آتش ما کس نفشاند آبی

عالمی تیره شد از زلف تو، بگشای نقابتا به شب راه برم سوی تو در مهتابی

ظاهراً اشک من امرزو چو بگذشت ز دوشآبم از سر گذرد چون نشود پایابی

ناصرا از دهنش گیر طریق ایجازتا چو زلفش نبود در سخنت اطنابی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و جذبه‌ای است که زلف معشوق به دل شاعر می‌آورد. شاعر از کشش و تابی که زلف معشوق در دلش ایجاد کرده صحبت می‌کند و دلش را به شمعی در محراب تشبیه می‌کند که بی‌وقفه می‌سوزد. همچنین از خیال وصال و خواب‌های خوشی که در ذهنش نقش بسته، صحبت می‌کند و احساس می‌کند که دیگر خواب به چشمانش راه نمی‌یابد. شاعر نگران آتش عشقش است و از باران اشک‌هایی می‌گوید که مبادا آتش عشقش را خاموش کند. در پایان، شاعر از معشوق می‌خواهد تا چهره‌اش را، که دنیا را تاریک کرده، باز کند تا بتواند به سوی او برود.