شمارهٔ ۵۶
گر راه حرم چون سر زلف تو درازستاز کعبه دری بر دل عشاق تو بازست
تا گوشهٔ ابرویِ تو محراب دل ماستما را نه سر دیر و نه آهنگ حجازست
یک عاشق پاکیزه نظر نیست چو محمودور نه همه اطراف جهان پر ز ایازست
میلی که دلم سوی تو دارد به حقیقتاز دیدهٔ معنی ست، نه از روی مجازست
از هر دو جهان قبله سر کوی دارمدر جنت و فردوس چه حاجت به نمازست
در باز دل و دین به در میکده ناصرمی نوش زمانی که در توبه فرازست