شمارهٔ ۵۴۸

۶ بیت

آرزو دارم که با او باده نوشم رو به روجان به لب آمد، به کامم بر نیامد آرزو

پای او بوسم چو زلف و می‌نهم سر بر زمینمن که با تاج سلاطین سر نمی‌آرم فرو

بر میان او ببندم چون کمر خود را به زرتا همه اسرار پنهان فاش گردد مو به مو

زلف او خواند سراسر حال بخت من به مناشک من گوید یکایک درّ وصف من به او

پیش ازین چون خاک ره بودم ولی اکنون چو بادمی‌روم بی پا و سر بر یاد رویش کو به کو

شیشهٔ ناموس ناصر گر برون آید درستتوبه از عشق تو روزی، سنگ آید بر سبو

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر آرزو دارد که با معشوقش در کنار هم باده بنوشد و احساساتی عمیق و عاشقانه نسبت به او دارد. او به شدت دلشکسته است و ابراز می‌کند که جانش به لب رسیده، اما هنوز به خواسته‌اش نرسیده است. شاعر مایل است که پای معشوق را ببوسد و سرش را به زمین بگذارد و خود را خوارتر از تاج‌داران حس می‌کند. او تمایل دارد که اسرار عشقش را با معشوق به اشتراک بگذارد. زلف معشوقش نشان‌دهنده‌ی سرنوشت اوست و اشک‌هایش به طور غیرمستقیم حرف‌هایش را به معشوق می‌زند. شاعر در گذشته مانند خاک زیر پا بوده، اما اکنون خود را شبیه بادی بی‌پا و سر می‌بیند که در جستجوی معشوق است. او آخرین بخش را به چالش و دشواری عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که روزی از این عشق توبه خواهد کرد.