شمارهٔ ۵۴۷

۹ بیت

از غصهٔ بیماری آن نرگس جادودوتاه شد آن حاجب افسونگر هندو

شمعی‌ست جبین تو که از نور الاهیآویخته از گوشهٔ محراب دو ابرو

اوصاف رخ لیلی و آوازهٔ مجنونمنسوخ شد از ولولهٔ عشق من و او

ای صبح سعادت بنما از افق غیبباشد که شود کار من غمزده نیکو

شد روشنم اکنون که به بالای تو سرویپیدا نشود در چمن روضهٔ مینو

با فاخته گفتند حدیث گل رویتحیران شد و فریاد بر‌آورد که کو کو

یا رب چه گل است آن سمن تازهٔ سیرابآیا چه خوش است آن شکن حلقهٔ گیسو

دردیست مرا در دل شوریده که او رادرمان نتوان کرد به افسون و به دارو

در حالت شوریدهٔ ناصر نظری کنتا کور شود دیدهٔ نادیدهٔ بد گو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم بیماری محبوبش نرگس جادو می‌گوید و تأثیر عمیق آن بر خود را بیان می‌کند. او به زیبایی‌های محبوبش اشاره کرده و می‌گوید که تیرگی عشق او باعث کمرنگ شدن عشق دیگران شده است. شاعر از صبح سعادت می‌خواهد تا به او امید بدهد و کارش را نیکو کند. او همچنین در وصف زیبایی‌های محبوبش، به گل و عطر و موهای او اشاره می‌کند و از درد دل خود که ناشی از دوری اوست، می‌گوید. در نهایت، از خداوند می‌خواهد که به حال شوریده‌اش توجه کند و از نابینایی نسبت به آنچه نیکوست رهایی یابد.