شمارهٔ ۵۴۵

۷ بیت

ای بلای عاشقان بالای سروآسای توکار ما بالا گرفته از قد و بالای تو

جان ز دل بردی و جز چهره ندارم وجه زربا وجود مفلسی من چون کنم سودای تو

خاک پایت،کوری دشمن، به چشمم توتیاستور ز من باور نداری، بین به خاک پای تو

نور چشم من توئی، چشمم به رویت روشن استمن نمی‌خواهم به جز در دیدهٔ خود جای تو

صورت چشمی‌ست نرگس، لیکن او را نور نیستور نه شرمی داشتی از نرگس رعنای تو

جان شیربن می‌نماید تلخ در پیش لبتاین تمتع دارم از شیرینی لبهای تو

درد هجرانت به نقد امروز ناصر را بکشتاین زمان سودی ندارد وعدهٔ فردای تو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و فراق می‌پردازد. شاعر به زیبایی معشوق خود اشاره کرده و می‌گوید که او تنها با زیبایی چهره‌اش زندگی‌اش را تحت تاثیر قرار داده است. او از عشق و درد جدایی می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ چیز جز معشوقش برایش اهمیت ندارد. شاعر همچنین به تضاد شیرینی لب‌های معشوق و تلخی بی‌قرار بودنش اشاره کرده و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که امید به آینده و وعده‌های آن بی‌فایده است، چرا که درد فراق او را به شدت رنج می‌دهد.