شمارهٔ ۵۳۸

۶ بیت

من رند و مِی‌ پرستم و فارغ ز کفر و دینزاهد مرا به چشم حقارت دگر مبین

سوزیست در دلم که اگر دم بر آورمسوزم نُه آسمان به یکی آه آتشین

در نوبت تو رنج همی‌بارد از فلکدر دولت تو درد همی‌روید از زمین

جانی، جدا ز قالب رنجور ما مگردنوری، درون دیدهٔ گریان ما نشین

زین غم در آتشم که شب و روز در فراقبر باد رفت بی رخ تو عمر نازنین

ناصر به روز حشر چو سر بزند ز خاکباشد ز آستان تواش گرد بر جبین

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دردناک شاعر می‌پردازد. شاعر خود را به عنوان شخصی رند و دل‌شکسته معرفی می‌کند که از قيد و بندهای دینی آزاد است و تنها عشق را می‌پرستد. او از زاهدان می‌خواهد که او را با چشم تحقیر ننگرند. در دل او آتش سوزانی وجود دارد که اگر صدایش را درآورد، می‌تواند آسمان را بسوزاند. او از رنج‌های ناشی از عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که جان او در این درد جدا از جسمش است. شاعر در غم فراق معشوق، عمرش را بیهوده می‌بیند و در نهایت به روز قیامت اشاره می‌کند که اگر معشوق او را فراموش نکند، با افتخار بر جبینش گرد خواهد نشسته.