شمارهٔ ۵۲۹

۷ بیت

از عشق همچو آتشم و ناله دود منباشد کزین میانه بسوزد حسود من

دشمن کجاست، قوت بازوی من کراستکس را نماند طاقت امساک وجود من

دی کرده‌ام ز دیدن تو سجده‌های شکردانی تو خود که سهو نباشد سجود من

زاهد زیان تو زمن و سود من ز توستباشد که نی زیان تو ماند و نه سود من

تا شاهدم ز رخ نگشاید نقاب رلفروشن یه صد چراغ نگردد شهود من

گر عقل از آن میان نبرد راه در عدممعلوم کی شود به خیالی وجود من

آبی فشان بر آتش ناصر ز بحر لطفتا عالمی سیاه نگردد ز دود من

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق سخن می‌گوید و خود را مانند آتش توصیف می‌کند که از آن ناله‌ای چون دود برمی‌خیزد. او به حسودی که از عشق او رنج می‌برد اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق قدرتی فراتر از قدرت‌های عادی دارد. شاعر بر سجده‌های شکرش در برابر معشوق تأکید دارد و می‌گوید که این سجده‌ها بدون سهو و خطا بوده‌اند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که از نفع و زیانش نسبت به زاهدی که نمی‌بیند مطلع است. در پایان، شاعر از معشوق می‌خواهد تا نقاب از چهره بردارد و عشقش را به وضوح نشان دهد، همچنین امیدوار است که با بارش محبت، آتش عشقش خاموش نشود و برای جهانیان عذابی ایجاد نکند.