شمارهٔ ۵۲۲

۷ بیت

شب آخر زمان تیره است ساقی بادهٔ روشنبه صبح از مشرق ساغر بر آور افتاب‌دن

سر خم را ز تن بر دار و ریز از حلق شیشه خونکزین خون‌ها بسی دارد سر زلف تو بر گردن

مده دم هر دمم چون نی،‌ دمم ده چون قدح از میکه همچو لعل خونخوار تو خو کردم به خون خوردن

درون صوفیان درد است، ساقی جام صافی دهدماغ زاهدان خشک است، مطرب نوبتی بر زن

سرود خسروانی ساز و رود، از چشم جان بگشانوای خارکن بر گوی، خار از پای دل بر کن

ز پیری چنگ شد دوتا، رگش از لاغری پیداز پرده راز او رسوا، به شادی شیوه‌اش شیون

چو صبح صادق از مهرت، گریبان می‌درد ناصرنباشد کاه را چون کوه، پای صبر در دامن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تصویرسازی از شب و صبح می‌پردازد، جایی که شب تیره و زمان طلوع خورشید از مشرق را توصیف می‌کند. ساقی از او می‌خواهد که خم را از گردن بردارد و خون را از شیشه بریزد. شاعر به الگوی عشق و وابستگی به معشوق اشاره می‌کند و از دل‌تنگی و گدایی محبت سخن می‌گوید. صوفیان درونشان پر از درد است و زاهدان به نقصان زندگی دچار شده‌اند. در نهایت، با اشاره به مشکلات و ناملایمات زندگی، شاعر بر تمایل به شادی و سرور تأکید می‌کند و می‌گوید که صبر نباید مانند کاه باشد که در دامن کوه گم شود.