شمارهٔ ۵۲

۷ بیت

عشق تو دُرٌی ست کان را جان عاشق قیمت استهر که نتوانست دادن قیمتش بی همت است

می‌کنم بی منتی جان را نثار روی دوستگر قبول افتد ترا بر جان من صد منت است

تو سهیلی، تا کجا تابی و کی طالع شوینور تو هر جا که می‌تابد نشان دولت است

صورتت می‌بینم و حیران معنی می‌شومتا چه معنی لطیفی تو که اینت صورت است

مست عشقم، می‌خورم زهر جفا بر جای نقلعاشقان را بهترین نقلی بلا و محنت است

ای که می‌بینی که می‌آرم به پیش بت نمازطعنه کم زن تو نمی‌دانی مرا چه نیت است

دیگر از ناصر حدیث جنت و دوزخ مپرسدوزخ ما هجر یارست و وصالش جنت است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر عشق را به عنوان چیزی ارزشمند توصیف می‌کند و می‌گوید که جان عاشق بهایی دارد. کسی که نتواند این بها را بدهد، شایسته عشق نیست. او عشقش را بدون منت نثار محبوب می‌کند و منتظر است که محبوب نیز او را بپذیرد. شاعر به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که نور او نشانه خوشبختی است. او با دیدن صورت محبوب، حیرت زده می‌شود و از عذاب و مشکل عشقی که می‌کشد، می‌گوید. عاشق به خدا نزدیک می‌شود و از محبوس بودن در عشقش درد می‌کشد. در پایان، شاعر به دیگران توصیه می‌کند که از او درباره بهشت و جهنم نپرسند؛ زیرا برای او جدایی از محبوب جهنم و وصال او بهشت است.