شمارهٔ ۵۱۳

۷ بیت

کام ناکامی روا کن از دهان خویشتندر میان آور کناری از میان خویشتن

خود تن جان داده را از تاب هجرش مسوزرحم کن بر جان رنجوری به جان خویشتن

ترسم از دست زبان روزی دهم سر را به بادشمع‌وار از بهر آن سوزم زبان خویشتن

من ز دل بیرون نخواهم کرد ابروی تو راگر مرا قربان کنی بهر کمان خویشتن

از تن خاکی برآمد گرد و گردم بر درتتا مگر راهم دهی بر آستان خویشتن

چون شب هجران برافروزی چراغ از جان خودمی‌کشم روغن ز مغز استخوان خویشتن

در هوای مهر تو چون صبح ناصر صادق استآشکارا میکنم راز نهان خویشتن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناکامی‌ها و دردهای ناشی از جدایی صحبت می‌کند. او از خود می‌خواهد که ناکامی‌ها را به زبان نیاورد و از درد هجران نرنجاند. شاعر به خاطر عشق خود به محبوب، از جان و دلش می‌سوزد و از اینکه زبانش ممکن است او را به خطر بیندازد، نگران است. او ابروی محبوبش را هرگز از دلش خارج نمی‌کند و حتی اگر قربانی شود، شکیبایی می‌کند. شاعر با اشتیاق به درگاه محبوب می‌آید و از جان و وجودش برای روشن کردن چراغ عشق استفاده می‌کند. در نهایت، او به عشق و محبتش اعتراف می‌کند و رازهای نهانش را آشکار می‌سازد.