شمارهٔ ۵۰۰

۷ بیت

ما گلی از بوستان جنتیمقطرهٔ دریای موج رحمتیم

گاه هشیاریم و گه مخمور و مستگاه آگاهیم و گه در غیبتیم

گر چه درویش و اگر چه مفلسیمجمله سلطانیم و صاحب دولتیم

چون در اول قدر خود نشناختیماین زمان از بهر آن بی‌ قیمتیم

سخت آسان است راه او ولیکما ز سستی خود اندر زحمتیم

وصل او یابی چو گیری ترک خودیوسف ارزان است، ما بی همتیم

در رهش ناصر به خود نتوان شدنزانکه اندر وادی پر حیرتیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره انسان‌ها و جایگاه آن‌ها در عالم وجود است. شاعر بیان می‌کند که ما انسانی از بهشت هستیم و با وجود دشواری‌ها و ناآگاهی، در عین حال سلطان و صاحب کرامت هستیم. او به حالتی از هشیاری و مستی اشاره می‌کند که نشان دهنده نوسان‌های انسانی است. همچنین، با وجود اینکه ما درویش و فقیر به نظر می‌رسیم، در حقیقت از لحاظ روحانی دارای ارزش و مقام بالایی هستیم. شاعر تأکید می‌کند که اگر بخواهیم به وصال خداوند برسیم، باید از خودخواهی‌ها و بندگی دنیا فاصله بگیریم. راهی که در پیش داریم آسان است، اما ما به خاطر کسالت و سستی، در زحمت هستیم. در نهایت، او نشان می‌دهد که در این مسیر، تنها با همت و اراده می‌توان به مقصد رسید.