شمارهٔ ۴۹۲

۷ بیت

فریاد ز چشم روسیاهمصد آه ز گریه و ز آهم

هر شب ز غم فراق چون شمعتا چند بسوزم و بکاهم

از گریه هزار آب شستماسپید نشد رخ سیاهم

ازکینهٔ دشمنان چه نقصانکز عصمت دوست در پناهم

هر کس ز تو بر امید چیزیستمن از تو به جز تو می‌نخواهم

از پیش خودم مران به خواریگر چه تو گُلی و من گیاهم

ناصر به تو همچو تیر یکتاستتا کی چو کمان کنی دوتاهم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و غم فراق و عشق صحبت می‌کند. شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به معشوقش می‌گوید و ابراز می‌کند که چگونه شب‌ها از غم جدایی می‌سوزد و اشک می‌ریزد. او به تنهایی و شکنندگی خود اشاره دارد و از کینه دشمنانش سخن می‌گوید که چگونه نتوانسته‌اند به او آسیب بزنند. شاعر تأکید می‌کند که امید او تنها به معشوقش است و از او می‌خواهد که او را به حال خود وا نگذارد. در نهایت، او خود را به تیر و کمان تشبیه می‌کند و از معشوقش می‌خواهد که او را به دو نیم نکند.