شمارهٔ ۴۹۰

۷ بیت

دهان یار نمود از جواهر منظومبه روی روشن خورشید اجتماع نجوم

نمود جوهر فردش به نکته‌ای معقولمیان دایرهٔ ماه نقطه‌ای موهوم

کمر به معنی‌باریک اگر ندرپیچدکجا شود سر موئی میان او معلوم

ز حال خال سیاهش سؤال می‌کردمجواب داد که از هند آمده است به روم

شدم ز سوز مَحبت چو شمع مومین‌دلز بهر آنکه نهد یار مُهر خود بر موم

مرا به ماه محرم حرام بود سفرکه مانده‌ام ز حریم وصل او محروم

کمر به خدمت او بند تا ابد ناصرکه ما ز روز ازل خادمیم و او مخدوم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های معشوق و عشق خود می‌پردازد. او از جواهرات عشق سخن می‌گوید که بر روی چهره معشوق و درخشش خورشید در جمع ستاره‌ها نمایان است. شاعر به عمق عشق و سوز و گداز دل خود اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر محبت معشوق مثل شمعی ذوب شده است. او همچنین یادآور می‌شود که در ایام محرم، به خاطر دوری از معشوق، سفر نمی‌کند و به خدمت او همواره آماده است. در انتها، شاعر به وابستگی و خدمتگزاری خود به معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که از زمان‌های دور، او خادم معشوق بوده و معشوق همیشه مقام و حرمت بالاتری دارد.