شمارهٔ ۴۸۸

۷ بیت

مست عشقم پارسائی چون کنممحو گشتم خود نمائی چون کنم

عاقلان گفتند برگرد از حبیبعاشقم من بی‌وفائی چون کنم

عقل فرماید ز دلبر شو جدامن ز جان خود جدائی چون کنم

وصل او دیدم، ندارم تاب هجرسلطنت کردم، گدائی چون کنم

هست خُلق و حُسن او با هم غریببا غریبان آشنائی چون کنم

مرغ جان را چون هوای عشق اوستمن بدین جان هوائی چون کنم

ناصرا هجران هم از حکم خداستچارهٔ حکم خدائی چون کنم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حالت مستی و عشق خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که نمی‌تواند به نصایح عاقلان گوش دهد و از عشق محبوب خود جدا شود. عشق او آنقدر عمیق است که نمی‌تواند هجران را تحمل کند و از جدایی از محبوب خود ناتوان است. او همچنین به غریبی و تنهایی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر بخواهد، نمی‌تواند از عشق دل بکَند، زیرا چنین حالتی به فرمان خداست و او هیچ چاره‌ای در برابر آن ندارد. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که عشقش او را به جایی می‌کشاند که هرگز نمی‌تواند از آن جدا شود.