شمارهٔ ۴۸۷

۵ بیت

عنان عزم سبک سوی یار خویش کنمرکاب حزم گران در دیار خویش کنم

چو گوهر آورم آن رشتهٔ میان به کنارز گریه چند گوهر در کنار خویش کنم

مرا به بیشهٔ خود پیشه صید دل‌ها بودروم چو شیر و دگر ره شکار خویش کنم

گلی ز گلشن بیگانه گر به ما نرسدچو نخل خشک قناعت به خار خویش کنم

به روز هجر ز ناصر به غیر نام نماندغلط بود که از این پس شمار خویش کنم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل تصمیم دارد عزم سفر به سوی محبوبش را بگیرد و با اراده و پشتکار در دیار خود تلاش کند. او مانند سنگ‌های گرانبها تلاش می‌کند تا احساسات و گنجینه‌های درونش را به نمایش بگذارد. همچنین به یادآوری قریبی به کسی که دلش را صید کرده است، می‌پردازد و خود را به شیر تشبیه می‌کند که در پی شکار است. اگرچه اگر گل‌های خارجی به او نرسد، همچنان به آنچه در دست دارد قانع خواهد بود. در روزهای جدایی، یاد ناصر تنها چیزی است که باقی می‌ماند و او بر این باور است که دیگر نمی‌تواند به خود اعتماد کند.