شمارهٔ ۴۷۳

۸ بیت

امروز که خاکِ درِ دیر است مقاممگر باده به یادت نخورم، باد حرامم

در گوش قدح نام تو می‌گفت صراحیزان روز هوادار می و همدم جامم

تا دانهٔ خالت نبود مرغ دلم راعنقای سعادت نشود صید به دامم

زلف تو شب هجر به بدنامی عشاقهر قرعه که انداخت بیفتاد به نامم

فریاد که روزی دل سخت تو نشد نرماز آه سحرگاه من و نالهٔ شامم

گر مردم چشمم نزند آب بر آتشاز سوز درون سوخته بینی در و بامم

حقا که من سوخته‌ دل را خبری نیستتا دوست کدام و من بیچاره کدامم

ناصر نظر از هر دو جهان سوی تو داردهر چند که آزاده‌ام، ای دوست، غلامم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی شاعر است. او در حالی که در حال نوشیدن شراب است، به یاد معشوقش می‌افتد و می‌گوید که زندگی‌اش بدون یاد او بی‌ارزش است. دل تنگ او از نبود معشوق در عذاب است و احساس می‌کند که اگر به یاد او شراب ننوشد، حرام شده است. شاعر به زلف معشوق اشاره می‌کند و از رفتن عشقش به بدنامی صحبت می‌کند. او به سختی دل و آتش درونش می‌گوید و اینکه ممکن است دیگران متوجه درد او نشوند. در نهایت، شاعر خود را در بند عشق می‌داند و خطاب به معشوقش، خود را غلام او معرفی می‌کند، هر چند که ادعا می‌کند آزاد است.