شمارهٔ ۴۷۱

۶ بیت

من به شادی شده بیگانه و با خود خویشمهمت شاه‌وشان دارم اگر درویشم

دورم انداخت ز رویت به کمانِ ابروتُرک چشمت که بر آورد چو تیر از کیشم

عقرب زلف تو را چشمهٔ خورشید بلندنوش باد ار چه دل‌آزرده کند از نیشم

بوسه جست از دهنت تنگ در‌ آمد به عدمتا چه آرد به سر این عقل محال اندیشم

تیره چون سایه روم در پی خورشید رختکه کند پرتو او روشنی‌ئی در پیشم

مانع حالت مجنون نشود پند پدرمنع ناصر مکن ای خویش که من بی خویشم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر از احساس بیگانگی و دوری از شادی سخن می‌گوید و با اشاره به عشق، به زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوق اشاره می‌کند. او از عشق شدید خود صحبت می‌کند که اگرچه او را آزار می‌دهد، اما همچنان به آن عشق وابسته است. شاعر تمثیل‌هایی از تیر چشم معشوق و بلندی زلف او را به کار می‌برد و نشان می‌دهد که این زیبایی‌ها همواره در ذهن او باقی است. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که نگرش‌های منفی دیگران نمی‌تواند مانع عشق او شود و او همچنان در پی نور و روشنی است که معشوق برایش ایجاد کرده است. در نهایت، او به عدم توجه به نصایح می‌پردازد و بیان می‌کند که از عشق خود دست نمی‌کشد، حتی اگر دیگران او را دیوانه بدانند.