شمارهٔ ۴۶۹

۹ بیت

من آن رندم که کفر و دین به جام باده بفروشمبه یاد یار بی درد، سرِ اغیار می نوشم

بر آرم دوزخ از سینه، که در جنت زنم آتشاگر از شوق دیدارت به روز حشر بخروشم

چنانت دوست می‌دارم که با خود گشته‌ام دشمنچنانت یاد می‌آرم که من از خود فراموشم

به دین می‌پرستان دلق ازرق عار می‌باشدبگفتم آشکارا این عیب را دیگر نمی‌پوشم

من از افسردگی مُردم، از آن چون شمع می‌سوزممن از خامی گریزانم، از آن چون باده می‌جوشم

برو ای محتسب، مگذار حد خود،‌ زمن بگذرکه مستیِ من از می نیست، ساقی کرد بی‌هوشم

اگر برداری ای مطرب دهان را از لب چون نیچو بربط گوشمالم ده که چون دف حلقه در گوشم

ز چنگ من تو را دیگر مخالف کی برون آرداگر ای خوش نوا چون چنگ می‌آری در آغوشم

چنین کامروز لایعقل شد از جام ازل ناصرمگر آرند فردای قیامت مست بر دوشم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از یک شاعر عاشقانه است که به بیان احساسات عمیق خود نسبت به عشق و خلقت می‌پردازد. شاعر خود را فردی آزاد و رند معرفی می‌کند که اهمیت نمی‌دهد دین و ایمان را در سایه لذت‌های دنیوی از دست بدهد. او در عشق به معشوق آنچنان غرق است که حتی فراموش کرده که خود را دوست دارد. وی به تنهایی و ناراحتی‌اش اشاره می‌کند و از مخالفت‌های دیگران رنج می‌برد، اما همچنان به عشق و شوق خود ادامه می‌دهد. شاعر از نشئگی و خمار خود صحبت می‌کند و بر لزوم آزادی در عشق و هنر تاکید می‌کند. در نهایت، او به آینده و روز قیامت اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در آن روز هم عشقش را فراموش نخواهد کرد.