شمارهٔ ۴۵۱

۷ بیت

اگر آن یار کند بند جدا از بندمبنده‌ام باز و به صد نوع بدو پیوندم

خون بها نیست بر آن دلبر اگر خونم ریختدل نبَرکندم از آن یار اگر جان کندم

گل صد برگم اگر برگ ندارد چه زیانابر از این غصه همی‌گرید و من می‌خندم

در جهان اهل دلی نیست که با واعظ مااین‌قدر پند بگوید که نگوید پندم

نیست خرسندی‌ام از وصل تو ای جان جهانور نه با وصل تو ای جان جهان خرسندم

چو تو حاجت به در غیر نبردی هرگزخبرت نیست که چون من به تو حاجتمندم

می‌زدم بر سر افلاک قدم چون ناصرعشق تو در سرم افتاد و ز پا افکندم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و وابستگی‌اش به یاری محبوب اشاره می‌کند. او به طور رازآلودی بیان می‌کند که حتی اگر محبوب از او دور شود، او باز هم به او وابسته است. شاعر می‌گوید که خونش برای دلبر ارزشی ندارد و حتی اگر جانش را بدهد، از عشق او دست نخواهد کشید. او مثل گل صدبرگ است که اگر برگی نداشته باشد، برایش اهمیتی ندارد و در عوض با غم خود می‌خندد. شاعر از آرامش و خوشحالی‌اش از وصل با محبوب صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که عشق او سبب می‌شود تمام نیازهایش به محبوب را احساس کند. همچنین او به قدرت عشقش اشاره می‌کند که او را از زمین برمی‌دارد و به عرش می‌برد.