شمارهٔ ۴۵۰

۷ بیت

ای دیده چه دیدی ز من خسته که هر دماز خون جگر سرخ کنی چهرهٔ زردم

درمانده به درمان دلم خلق دو عالمو آگه نه طبیب من بیچاره ز دردم

هر شب به سر آیم چو باد صبا گِرد سرایتبا گَرد در آمیخته در کوی تو گَردم

دیشب که نهادی تو دهن بر دهن جامتا روز چه خون‌ها که من از دست تو خوردم

مِی در سر و در گردن من دست تو باشدروزی که سبوئی کند ایام ز گردم

هر لحظه چو عودم چه کنی جای بر آتشآخر من بیچاره به جای تو چه کردم

تا خنده نزد لعل تو بر گریهٔ ناصرمعلوم نشد یک سر مو جوهر فردم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از درد و رنجی که از عشق و جدایی می‌کشد، صحبت می‌کند. او به بینایی‌اش اشاره دارد که از دیدن وضعیت خود خسته شده و با ذکر خون جگر و چهره زردش، به شدت از حالش می‌گوید. بی‌پناهی‌اش در برابر مشکلات روحی و عاطفی را بیان می‌کند و درماندگی‌اش را از این‌که کسی به او توجه نمی‌کند، ابراز می‌کند. گوینده شبانه به خانه معشوقش می‌آید، همچون نسیمی که دور او می‌چرخد، اما در عین حال با دردی که از عشقش می‌کشد، دست و پنجه نرم می‌کند. او به یاد لحظاتی می‌افتد که معشوقش به او نزدیک می‌شود و از دست‌دادن احوال خوب خود به خاطر عشقش ناله می‌کند و در حسرت یکی از لحظات شیرین، به جدایی و غم خود می‌پردازد. شعر در نهایت نشان‌دهنده تضاد میان عشق و درد عاطفی است.