شمارهٔ ۴۴۹

۸ بیت

جمله وجود من توئی، من ز جهان برون شدمدرّگران بها بُُدم، غرقهٔ موج خون شدم

من ز نخست در جهان، فاش بُدم به عقل و جانعشق گرفت این و آن، شایبهٔ جنون شدم

بی خبرم از آن خبر، کز تو رسید یک سحرعقل برفت در به در، بی دل و بی سکون شدم

روی تو را چو دید دل، جامهٔ خود درید دلجام بقا چشید دل، مست شرابگون شدم

سنگ زدم سبوی را،‌ ریختم آب روی راشستم رنگ بوی را، کاسهٔ سرنگون شدم

مهرهٔ عشق باختم، سوختم و گداختمگوهر خود شناختم، وز همه کان فزون شدم

عقدهٔ چار و پنج را، مایهٔ اصل رنج رادفع طلسم گنج را، مار شدم، فسون شدم

ناصر مست بیخودم، گر همه نیک یا بدمدیده گشا که چون بُدم، باز نگر که چون شدم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی عمیق از عشق و دگرگونی درونی شاعر است. شاعر از وجود خود شروع می‌کند و به عشق به معشوق اشاره می‌کند که او را از عالم مادی و مشکلاتش رها کرده است. او به شدت تحت تأثیر عشق قرار گرفته و این احساس او را از خود و عقلش بی‌خبر کرده است. شاعر بیان می‌کند که با دیدن روی معشوق، دلش را از اندوه و درد رها کرده و تغییرات عمیقی در روح و جانش ایجاد شده است. او به نوعی از خودگذشتگی و از دست دادن هویتش سخن می‌گوید، در نهایت به حالتی از مستی و شیفتگی به عشق و درک عمیق‌تری از خود می‌رسد.